Hulp aan vluchtelingen

CRR heeft ten doel: vluchtelingen waar ook ter wereld een helpende hand te bieden en het leven van iedere vluchteling aangenamer te maken...

Vrijwilligers gezocht

Ga mee met een levensveranderende hulpmissie van Christian Refugee Relief!

previous arrow
next arrow
Slider
Zet een sponsor-actie op touw
Volg ons op social media
Neem ons werk mee in uw gebed
Ga mee met 1 van onze reizen
Support ons
met een gift
Support ons met goederen
Slider

MORIA NIEUWS | NIEUWE BLOG

Hier zit ik dan; in de zon, op ons balkonnetje op Lesbos. De zonnestralen giechelen op mijn huid, waardoor mijn huid door de weken heen een tintje donkerder is gekleurd. Doordat ons appartement op de eerste verdieping is gelegen, waait er vandaag een heerlijk briesje. Binnen staat de airco ook nog hard te loeien; want stel, het wordt te heet, dan kan ik me net zo makkelijk weer terugtrekken. Ons balkonnetje is net groot genoeg om Arie en mij te voorzien van een lekkere stoel met bijzettafel. Als we een beetje schuiven past er zelfs nog een klein wasrekje bij. Wel erg minimaal, denkt u misschien. Maar wees niet getreurd, door onze openslaande kamerdeuren geeft dat balkonnetje toch net dat extra luxe. Elke middag is er genoeg tijd voor een frisse duik in de zee, zo’n twee minuten lopen vanaf ons appartement. En dan, wanneer de zon begint te dalen, is het tijd om te beslissen wat er vanavond voor ons op het menu staat. Wordt het een heerlijk AVG’tje van de Lidl of hebben we meer zin om bij dat eettentje aan de haven te tafelen? Beide opties zijn ideaal: bij de Lidl shoppen we voor weinig geld de winkelwagen vol met alle dingen die ons hartje begeert en bij dat eettentje is het zwaarste werk van de avond de keuze wat we willen bestellen. Bij thuiskomst staat ons opgemaakte bed op ons te wachten en vallen wij zonder enige moeite in slaap. De deur zit op slot, dus zonder zorgen nadert er weer een nieuwe morgen. Dat is toch wat we verwachten van het leven, op het zonnige Lesbos?

Hier zit ik dan; ‘uit’ de zon, in een tent op Lesbos. De zonnestralen giechelen door de tentdoeken en zeilen heen, waardoor mijn huid er door de dag heen rood en plakkerig uitziet. Doordat de tent tussen honderden andere tenten en structures staat, waait er vandaag geen heerlijk briesje. Gelukkig staat hier een geïmproviseerde elektrische waaier te loeien; want stel, het wordt te heet, dan kan de verspreiding van warme lucht toch nog voor wat ‘verkoeling’ zorgen in de hete tent. Er is hier geen balkonnetje, die mij en Arie kan voorzien van een lekkere stoel met bijzettafel. De grootte van ons balkonnetje voorziet in Moria namelijk een heel gezin van een slaapplek. Wel erg minimaal, denkt u misschien. Maar wees niet getreurd, het past allemaal als je je goed oprolt. Elke middag is er genoeg tijd voor een stiekeme duik in de zee, zo’n 30 minuten lopen vanaf Moria. Wanneer de politie vluchtelingen pakt die aan het zwemmen zijn, kunnen ze een boete van 150 euro verwachten (ps: volwassenen ontvangen slechts 90 euro per maand om zichzelf te voorzien van basisvoorzieningen). En dan, wanneer de zon begint te dalen, is het tijd om ‘thuis’ aan te sluiten bij de ellenlange foodlines om avondeten te ontvangen. Een ideale optie: iedereen is hongerig, het is warm en de mensen staan dicht op elkaar. Het is of een lijn vormen voor de foodline of een lijn vormen voor de Lidl. Bij de Lidl wordt namelijk gediscrimineerd tussen vluchtelingen en niet-vluchtelingen om binnen te komen. Bij thuiskomst rol je je matje zelf uit en is het door de stress, zorgen, hitte en onrust onmogelijk om voldoende rust te pakken. Er is geen slot, waardoor vrouwen na 22u niet meer alleen door het kamp durven én kunnen. Er is geen bescherming voor hen, want ‘dan had je niet naar Moria moeten komen’. Met veel zorgen nadert er weer een nieuwe morgen. Dat is wat je kan verwachten, in Moria, op het zonnige Lesbos.

‘Schrijf eens op wat je meemaakt, we zijn benieuwd hoe het daar gaat!’. Dat doe je toch ff’tjes, zou je zeggen. Ik probeer al dagen onder woorden te brengen hoe het leven in het kamp is, hoe het ervoor staat met de vluchtelingensituatie en hoe ik me er zelf onder voel. Het is onmogelijk: geen enkele woorden doen recht aan de situatie in Moria. Op het moment voel ik me heel erg dubbel. De relaties die ik opbouw met bewoners, de gastvrijheid, vriendelijkheid, positiviteit en doorzettingsvermogen van de bewoners en de tijd die ik met ze door mag brengen zijn een rijke zegen. Het is zo bijzonder om onder deze mensen te leven, ze te erkennen hier in Europa, ze te begeleiden door het Moria-leven. Tegelijkertijd moet ik toegeven dat het me elke dag zwaarder valt om het kamp weer binnen te stappen. Elke dag weer een laag extra op de berg van oneerlijkheid die zich in mijn hart opbouwt. De angst, de onveiligheid, de onrechtvaardigheid, het gemis, de onderdrukking, de trauma’s… Er gebeurt van alles en er gaat geen dag voorbij zonder shitzooi.

‘Whaha, vluchtelingen komen alleen maar om hier rijk te worden.’ 16.000 mensen verblijven op een plek die is bedoeld voor 3.000 mensen. 16.000 mensen op een plek waar ongedierte zich thuis voelt. Moria is een ‘kamp’, bedoeld om mensen hoogstens een paar dagen te laten verblijven om ze daarna door te sturen naar het vasteland. Vele mensen wonen 6, 7, 8 maanden in Moria, sommigen zelfs langer dan een jaar. De luxeste verblijfplaats is een ‘isobox’, een container waar vaak zo’n 15-20 mensen in wonen. En als je geluk hebt, doet de airco het. Maar daar moet je niet vanuit gaan. Moria is uitgegroeid van het centrumgebied naar een geheel van centrum en ‘jungle’. De jungle is de zones om het centrum van Moria heen, waar geen voorzieningen zijn als toiletten, douches, water en elektriciteit. In de jungle wonen mensen in ‘structures’ of tenten. Die hebben ze zelf opgebouwd uit pallets, plastic en kleden. Wanneer je door de jungle loopt, ziet het eruit als een grote sloppenwijk. En dat is de plek waar veel mensen dan maanden wonen. Moria, een plek van culturele spanningen, getraumatiseerde bewoners, pijnlijke verledens van bewoners en niet-menswaardige voorzieningen. Klinkt dat alsof vluchtelingen deze keuze voor de lol maken?

‘Hoe ziet zo’n dag in Moria er dan uit?’ Goede vraag. Moria is echt een ongekende plek. Het centrum van Moria heeft een hele marktstraat, waar elke dag nieuwe foodtentjes en marktkraampjes staan. Voor een euro koop je een falafel en voor 20 cent een sappig appeltje. Voor 50 cent koop je een blikje gekoelde cola. Elke dag dragen we een rood hesje van EuroRelief, waardoor je door de mensen wordt herkend als vrijwilliger. ‘EuroRelief, good people, good people’, is wat je vaak wordt nageroepen. We dragen daarbij ook een walkietalkie, waarmee we met andere vrijwilligers kunnen communiceren. We zijn dus echt veilig in het kamp. De eerste week deed ik ‘housing’, samen met Arie (en vele anderen ofcourse, we hebben een lekker divers internationaal team). EuroRelief heeft namelijk als voornaamste taak om de administratie bij te houden van de verblijfplaats van de bewoners. Het is dus belangrijk om te checken waar mensen wonen, te checken of mensen nog steeds in het kamp zijn en als de kans er is, of mensen willen verhuizen naar een ´betere´ accommodatie. Je loopt hierdoor het hele kamp door en ontmoet allerlei verschillende mensen. Het is een feestje om met het gebrekkige Engelse en Perzische (Farsi) gebrabbel bijzondere gesprekken te hebben. Na een week ‘housing’ te hebben gedaan, werk ik nu in Sectie C. Dit is de sectie voor single vrouwen en ‘woman’s head of household’, oftewel de single vrouwen met kinderen. Dit is een afgesloten sectie, eigenlijk een klein kamp in het grote kamp. De sectie is net iets luxer dan main camp, omdat mensen hier op stapelbedjes slapen (meer kleine stretchers), de foodline veel korter is en de toiletten dichtbij zijn. En vooral: de vrouwen zijn beschermd. Vrouwen kunnen wel uit de sectie, maar buitenstaanders kunnen niet zomaar binnenkomen. Dit is weer heel ander werk dan het ‘housing’ van de eerste week, maar wel een hele bijzondere taak. Het werk is veel persoonlijker en ik bouw relaties op met de vrouwen en kinderen. Alles komt daardoor ook wel een stuk dichterbij. De vrouwen zijn vaak niet veel ouder dan ik. Er is veel gezelligheid, waarin we met elkaar lachen, koken, eten, luisteren en respecteren. De vrouwen hebben veel meegemaakt, waardoor de zorg voor de vrouwen centraal staat. Maar echt, wat een voorrecht dat ik onderdeel mag zijn van sectie C, dat ik mijn steentje kan bijdragen binnen deze groep.

‘Ik ben trots op je!’. Ik heb soms best moeite met deze zin. Waarom trots op mij? Voor mij is het werken in ellende dragelijk, wetende dat als ik het niet meer trek mijn vadertje en moedertje met open armen weer thuis op me staan te wachten. Ik ben trots op de bewoners van Moria. Wat hebben zij een intense doorzettingsvermogen, een respect voor het leven om zich in Moria zo groot te houden. Kinderen die vluchten zonder ouders, maar zich tot staande houden. Zwangere vrouwen die hun kinderen geen toekomst kunnen bieden in hun eigen land en vol hormonen de reis volbrengen. Vaders en moeders die vrezen voor het leven van henzelf en van hun kinderen, waardoor er geen andere optie is dan vluchten. En dan te beseffen dat er al zoveel is gebeurd, voordat ze überhaupt aan de reis begonnen. Een pijnlijk verleden, een traumatische reis en een verblijf in Moria. Trots op mij? Nee, trots op hen.

‘Hoe ben je elke dag weer gemotiveerd?’ Moeilijk om dat uit te leggen. Het werk zou ik liever willen beschrijven als moeilijk, dan als zwaar. Wanneer je hier zit gaat er een knop om, je wilt niet anders dan je inzetten voor de mensen hier. Jezus leert het ons: juist voor de armen en verdrukten had hij oog. Het is onze taak om Jezus’ liefde te verspreiden over de hele wereld. Nou, dit is daar de plek voor. Hoewel we in geen enkele vorm mogen evangeliseren, mogen we wel vertellen waarom we hier zijn als mensen daar naar vragen. Het overdragen van Jezus’ liefde voor hen zit hem dus niet in onze woorden, maar echt in onze daden. En dan wil je wel, elke dag weer gaan. Daarbij ben ik deze missie begonnen met een mega enthousiast, hilarisch, gemotiveerd en gezellig team. Hoewel we niet op dezelfde plek werken, zorgt de power van het team er elke dag weer voor dat ik met nieuwe power het kamp binnen stap. Thanks gappies Arie, Picknick, LJ, Henz en Andrijs. Appreciate you guys.

Alles wat hierboven staat is nog maar een impressie van het leven hier. Achter deze impressie zitten duizenden real life mensen die dit dagelijks meemaken. Ik voel nu niet de behoefte om te delen wat er dan precies gebeurt, casussen van het dagelijks leven hier. Weet dat er veel pijn is en dat er geen dag voorbij gaat zonder verdriet. Ik wil jullie daarom vragen of jullie voor Moria willen bidden. Arie en ik hebben een paar gebedspunten opgesteld: 

– willen jullie bidden voor de Corona-situatie op Lesbos? Lesbos was redelijk corona-vrij, maar door de toename van toeristen is de kans op Corona in Moria een stuk toegenomen. De maatregelen in Moria worden weer langzaam aangesterkt, om de kans op besmettingen te verkleinen.

– willen jullie bidden voor menswaardige levensomstandigheden voor de vluchtelingen, voor eerlijke kansen en rechtvaardigheid?

– willen jullie bidden voor de christenen in Moria, die in grote minderheid zijn?

– willen jullie bidden dat de vluchtelingen hier Jezus mogen leren kennen?

 

 

 

ANBI

Stichting Christian Refugeerelief heeft de ANBI-status toegewezen gekregen.

NL74 RABO 0306633183 t.n.v. Christian Refugee Relief