MISSIE 22 | Lesbos • Moria

Vandaag is alweer de laatste dag van missie 22. Met een warm hart kijk ik terug op alle ervaringen en ontmoetingen. Het kamp roept als eerst dit op: overweldigend, ongelooflijk en mensonwaardig. De tenten die veel te dicht op elkaar staan, het vele afval, de ontelbare schare van mensen met nul privacy, de minderjarigen die alleen reizen en niet op een veilige plek kunnen wonen omdat het simpelweg oversl vol is. Merkbaar is ook dat iedereen elk verzetje kan gebruiken, vaak stellen mensen in het voorbijgaan vragen en is er echt behoefte aan even contact. Tijdens harde regen en wind werden we uitgenodigd om te schuilen in de structure van een jong Afghaans gezin met drie kinderen. We wilde dat eigenlijk niet met onze modderschoenen maar we moesten allemaal binnenkomen. Er werd kleding neergelegd waar we onze schoenen op mochten zetten. De communicatie was wat moeizaam maar hun blik was zo opgewekt. Bijna onwerkelijk dat deze mensen nog kunnen lachen. Een klein meisje lag te slapen, een paar minuten later kwamen er drie drijfnatte jongetjes binnen, hun zoontjes en neefje. Ook zij lachten ons toe. De man wilde zo graag thee voor ons zetten maar had geen stroom. Ze kookten bij zijn broer waar wel stroom was. Bovenin de tent hing een solarlamp om 's avonds toch wat licht te hebben. We beleefden eventjes hoe het is om met noodweer in een tent te zitten. En niet een paar dagen of weken, maar vaak veel langer. Na honderd keer 'dankjewel' zijn we toen de regen iets minder werd weer gegaan. Het kamp was veranderd in een modderboel.

Een andere keer tijdens een ronde door het kamp hadden we een persoonlijke vertaler bij ons, wat heel fijn was. Opeens was hij daar en volgde hij ons waar we heen gingen. Het was een Afghaans jongetje van tien jaar, hij was nu vijf maanden in Moria en gaat twee maanden naar Engelse les. Hij heeft het snel geleerd, het is een slimmerd.

Ook ontmoetten we een gezinnetje met drie kinderen, wonend in een tentje van maximaal vier vierkante meter. De vader vertelt dat zijn zoon zijn arm heeft gebroken en laat ons de röntgenfoto zien. Het jongetje heeft pijn en huilt veel. Niemand heeft ruimte en ze slapen allemaal slecht. Bovendien is het ver lopen naar de voorzieningen zoals wc en douche.

En dan die jonge vrouw van 20 jaar met twee kleine kinderen, ze vroeg me of er nog 'new arrivals' waren, want ze wacht namelijk al drie maanden op haar man. Ik moest haar teleurstellen, want vanwege het slechte weer waren er al drie dagen geen boten aangekomen.

Maar het zou oneerlijk zijn om hier een beeld te schetsen van alleen maar ellende. Er zijn ook een hele hoop lichtpuntjes. Zo heeft Moria een heuse winkelstraat waar van alles te koop is. Een bakje koffie, groente en fruit, vlees en zelfs oordopjes en opladers. Ook aan turkse pizza's of een andere avondmaaltijd geen gebrek. Met een grote pan en aluminium bakjes prijzen de koopmannen hun waar aan. De marktkraampjes en winkeltjes zijn veelal samengesteld door houten latten van pallets en een stuk plastic. Daarnaast zijn er meerdere barbers is het kamp te vinden. Er is een moskee gebouwd. Elke zondag wordt de dienst in de i58 gemeente bezocht door oa mensen uit het kamp, waaronder moslims die christen zijn geworden. Een van de Afghaanse jongeren die ik sprak van zestien jaar vertelde dat hij gedoopt zou worden samen met twee andere jongens.

Op de laatste avond van de missie lazen we een gedeelte uit Openbaringen 22. Ook de mensen die we deze week ontmoetten hebben een toekomst en we weten niet welke dat is. Maar laten we bidden dat God ons wil gebruiken in Zijn koninkrijk zodat ook zij deelgenoot zullen worden van die heerlijke toekomst. Daar waar geen sprake meer zal zijn van vluchten, maar van een eeuwig thuis.

 

86348568 1035065010200299 5204500253847322624 o

 

ANBI

Stichting Christian Refugeerelief heeft de ANBI-status toegewezen gekregen.

NL74 RABO 0306633183 t.n.v. Christian Refugee Relief