CRR Actueel

We ontvingen een brief van het team van de liefdadigheidsstichting “House of Peace”, een van onze partners in Oekraïne. In deze brief beschrijven zij hoe de werkzaamheden van CRR een lichtpuntje is geweest voor de bevolking van Oekraïne. Dierbare en gewaagde partners en vrienden,   Namens de liefdadigheidsstichting “House of Peace” willen wij u hartelijk bedanken voor uw steun, uw openhartigheid en uw trouw in het dienen van de bevolking van Oekraïne. In deze moeilijke tijd v

We spreken Quinten en Marieke. Zij zijn drie jaar lang projectleiders in Bosnië geweest en zijn begin deze maand terug naar Nederland gekomen. Ze vertellen: "een Syrische vrouw, die al anderhalf jaar in Bosnië verblijft vanwege gezondheidsproblemen waardoor ze niet verder kan reizen, wilde graag iets voor ons terug doen. We hebben veel met elkaar gedeeld; het is als familie gaan voelen . Graag wilde ze laten weten wat wij voor haar hadden betekend. Ze dekte de tafel prachtig

We spreken Carla, onze projectcoördinator in Athene, en vragen haar waar zij licht ziet schijnen. Ze vertelt: “Onlangs ging een aantal van onze vrijwilligers op weg om eten uit te delen. Het was koud en het regende flink. Op locatie aangekomen, kwam een vrouw naar ze toe. Alles was nat: ze had geen droge draad meer aan haar lichaam, en ook haar schoenen waren volgelopen met regenwater. Ze vroeg of we misschien schoenen voor haar hadden. Auto met voedselpakketten om uit te del

´Wisten we vooraf wat ons te wachten stond, hadden we dan dezelfde weg gelopen?´ Een uitspraak die regelmatig de revue passeerde in het terugblikken op tien jaar CRR. Wat een weg is het geweest! Bovenal overheerst dankbaarheid! De eerste reis naar Lesbos, in oktober 2015, bleek het begin van een beweging waar door de jaren heen duizenden mensen in mee zijn gegaan. Een beweging van hoop voor een wereld in nood. CRR staat aan het begin van een nieuw seizoen. Van pionieren naar

Tien jaar geleden schoot de missie van Christian Refugee Relief wortel langs de kustlijn van Lesbos. Tien jaar klinkt als een jubileum. Dat mag het ook zijn. Met dankbaarheid kijken we terug en zien we wat deze jaren hebben gebracht. Tienduizenden mensen kwamen in actie voor noodlijdende mensen op de vlucht. Mensen die een gezicht kregen. Zoals Achmed, omschreven in mijn vorige column. Of zoals Lydia uit Grakovo , Oekraïne. Lydia uit Oekraïne ontving met steun van CRR een noo

Achmed werd bewusteloos en onderkoeld in mijn armen gedrukt, op de kade van het idyllische haventje in Molyvos, op Lesbos. Net opgevist uit de zee tussen Turkije en Griekenland. De boot waarmee hij en zijn familie uit Syrië de oversteek maakten, viel kort na vertrek uit elkaar. In paniek riep ik om een dokter. Net als de tientallen andere vrijwilligers van overal en nergens. Professionele hulpverlening was ver te zoeken. Iedereen deed maar wat. De ingerichte ‘traumaplekken’ a

‘In het kamp hebben mensen geen keus in veel dingen, bijvoorbeeld welke maaltijd ze krijgen en waar ze wonen’, schrijft vrijwilliger Ruth over het vluchtelingenkamp op het Griekse eiland Samos. Drie maanden lang werkte zij, samen met haar man, op deze bijzondere plek. ‘Het kamp op Samos lijkt op een gevangenis. Er staan hoge hekken en je wordt gecontroleerd als je het kamp inkomt. Zodra je het kamp in bent zie je dat dit de woonplek is van een grote groep mensen. Kinderen spe

Samen met haar twee zoons woont Nadiya in de Chernihiv regio, op zo’n elf kilometer van de Russische grens. Ze blijven daar, omdat ze niet weten waar ze anders terecht kunnen. In 2022 zijn ze vertrokken vanwege het oorlogsgeweld, maar uiteindelijk toch maar weer teruggegaan naar hun huis.   De moeilijke omstandigheden waar het gezin mee te maken hebben, worden iets verlicht door de hulp van vrijwilligers, die hen eens in de week bezoeken. Dan ontvangen zij ook een ‘overwinnin

Het voelt als een tweede thuis. En dat is niet vreemd, want Jan en Mieneke reisden al vier keer naar Lesbos om daar vrijwilligerswerk te doen in kamp Mavrovouni. Het is duidelijk dat ze het werk met liefde doen. En daarbij leren ze er ook veel van. ‘Je horizon wordt breder’, vertelt Mieneke. ‘Je mag een tijdje met mensen oplopen en iets voor ze betekenen.’   Bijvoorbeeld door het uitdelen van voedsel, ontspanning te bieden in een community ruimte of kleding te geven aan mense

Hij is regelmatig bij ons in Nieuw-Lekkerland te vinden. Het praktische werk in de loods ligt hem wel. Maar, zoals Arnout zelf zegt, wilde hij ook weleens een stapje verder kijken. Waar gaan de hulptransporten nu eigenlijk naartoe? Dus vertrok hij in juni naar Athene om ook daar de handen uit de mouwen te steken. Samen met de andere vrijwilligers maakte hij voedselpakketten, die uit worden gedeeld bij de vluchtelingenkampen. Ook bracht hij hulpgoederen naar partnerorganisatie

Gisteren is de derde missiegroep voor 6 weken afgereisd naar kamp Moria. Na een voorspoedige trip veilig aangekomen op Lesbos waar eerst...

De tijd vliegt, over 10 dagen vliegen we weer terug naar NL. We zijn al flink ingeburgerd hier in het kamp Moria en we zullen o.a. weer...

RR Samos missie 25 is weer terug in Nederland. Dat was nog best spannend, al langer moesten we rekening houden met een lockdown, een op...

Het coronavirus en de angst daarvoor houdt ook in Griekenland de bevolking en de autoriteiten in de greep.